۲/۰۸/۱۳۹۷

رهاش کن بره

سال‌هاست آدمی رو می‌شناسم و از خارج از گود که نشستم و نگاهش می‌کنم؛ می‌بینم حداقل در بخش زیادی از روان و اخلاق و رفتار و کارکردش تغییر یا حداقل تغییر محسوسی در این مدت نکرده است.
واقعن آدمی‌زاد تا کی می‌تواند مسائل و گره‌ها و کاستی‌های خودش را فرافکن کند روی دیگران یا به طور مدیدی اینقدر درگیر دیگران باشد و سعی در کوباندنشان داشته باشد به هوای تایید خودش؟
چطور آدمی‌زادی هست که تن نمی‌دهد به تجربه‌ی «رهاش کن بره رئیس».

هیچ نظری موجود نیست: