۹/۲۲/۱۳۹۵

خانه خوشی‌ها و ناخوشی‌ها

مدت طولانی ست که هر چه به ذهنم می‌رسد برای نوشتن در وبلاگ را خیلی خیلی کوتاه می‌کنم و خرج توئیترش می‌کنم. مثلن تماس تلفنی امروز مان و آرش را. یا نگاهم به کار جدید و آدم‌های آن.
حالا ۱۲ سال است که این وبلاگ را دارم. ۱۲ سال؟ چقدر زیاد. مستمرترین کاری که توی زندگی‌ام کرده‌ام. گرچه بسیاری از آدم‌های قدیمی که از همین‌جا با آنها آشنا شدم را دیگر ندارم اما این وبلاگ جایی ست که کلی آدم عزیز به من داد. یعنی ۸۰ درصد از معاشرین الانم. وه!
حالا حالاها خیال دارم قدرش را بدانم.

هیچ نظری موجود نیست: