۱۲/۱۹/۱۳۹۴

سه سال

امروز باید می‌ماندم خانه. باید می‌ماندم زیر پتو. باید می‌خوابیدم. خواب بهترین راه فرار. از غم‌های طولانی. از دردهایی که جان فشرده می‌کنند و به انکارِ همه چیز پا می‌کوبانند. سالگرد روزهای بد، به تلخی همان روز است. حتی اگر سه سال بگذرد.


هیچ نظری موجود نیست: