۴/۲۹/۱۳۹۴

تمام شدن

بعد زمان می‌گذرد. روزها خاطرات را زنده می‌کنند. یاد آدم‌ها به خاطرت می‌آید. گاهی دلتنگ می‌شوی. گاهی در لحظه‌ای فکر می‌کنی ای کاش فلانی بود. گاهی هم نه. می‌بینی بهترین رفتار همین بود که داشتی. فاصله گرفتن. می‌بینی چند وقت طولانی گذشته و منطق و قلبت همچنان سر همان موضع قبل نشسته‌اند. می‌بینی وقتی که حرف می‌زنی و داستان‌هایی را مرور می‌کنی یا آن آدم و اتفاقات را از پشت فیلتر ملوکننده‌ی زمان نگاه می‌کنی و با همه این‌ها همچنان دریافتت این است که دوری بهترین گزینه و انتخاب و چقدر الان حالت بهتر است و روانت آسوده‌تر، آن وقت متوجه می‌شوی برخی آدم‌ها را همان بهتر که بگذاری کنار و تمام شدن یعنی همین.

هیچ نظری موجود نیست: